Wiosenne nieporządki

Po dłuuugiej przerwie znowu mam do wklejenia parę fotek. I dobrze, bo to aż wstyd, że tu się nic nie dzieje.

Na początek słynna niebieska masakra - skończyłam z nią! W końcu! Efekt, jak dla mnie, taki sobie, ale L jest bardzo zadowolona. Fakt, trzeba przyznać, że wygląda w niej świetnie:)

Masakra w wersji finalnej wygląda tak:

Wzorku mam dosyć, bo nadaje się tylko do prostokątnych form - robienie, a potem szycie krzywizn może doprowadzić do szału.

Z innych skończonych: szalik z Luny, znowu meandering vines (tak jak tutaj). Do zblokowania. Pewnie poczeka do jesieni.

A na warsztacie: zblokowany i do zszycia zielony tunikopulower z Lavity (bardzo wydajna włóczka). Robiony gładko, w serek; jest długi i ma po bokach rozcięcia. Zastanawiam się nad dorobieniem paska.

I w końcu coś na chłodne wiosenne wieczory: rozpinany sweter z Oliwii. Robiony gładko, brzegi z przesuniętych (o ile dobrze pamiętam nazwę wzoru) żeberek.

Teraz myślę o czymś zwiewnym na lato - chodzi mi po głowie lekka tunika, niekoniecznie ażurowa, ale zdecydowanie przewiewna. Trzeba by poszukać włóczki i zabrać się za robotę. Ja się chyba nigdy nie nauczę, że na drutach robi się przed sezonem, a nie w trakcie:)

Niebieska masakra

Dawno, dawno temu kupiłam kilka motków jasnoniebieskiej Kalinki na bluzkę, która miała pójść w dobre ręce L:) I wymyśliłam na nią wzorek z piekła rodem. Lekko dziurawy, ale o to chodziło, bo bluzka miała być na lato. Tylko co mnie podkusiło, żeby zrobić coś, co jest niesymetryczne, w każdym rzędzie ma inną liczbę oczek, a do tego rozłazi się przy spuszczaniu??? Miałam przód, miałam tył i miałam nożyczki w ręku, żeby wyzerować całość i zacząć coś bardziej przyjaznego dla dziergacza. Ale wtedy L zobaczyła co robię i "nie pruj, fajne, ja chcę taką bluzkę". 

A że mam dobre serce, a za Kalinką właściwie nie przepadam na tyle, żeby mieć frajdę z powtórki, to dodziergałam dwa rękawki:) Teraz by wypadało to diabelstwo pozszywać. W normalnych warunkach pestka. Ale nie tym razem. Wczoraj próbowałam wszyć rękawy, które jak na złość okazywały się raz za wąskie, a raz za szerokie.  Poległam. Chyba po raz pierwszy w życiu. Cisnęłam robotę w ciemny kąt, żeby nie robiła za wyrzut sumienia. Na szczęście w tygodniu będę zalatana, więc mogę się zawsze wymówić brakiem czasu. Może za tydzień pójdzie mi lepiej. Jak nie, to giń, przepadnij:)